رقابت‌های هنرهای رزمی ترکیبی در کل شیوهٔ جدیدی از رقابت‌های رزمی محسوب می‌شود، امّا می‌توان رگه‌هایی از رقابت‌های «وال تودو» را که از سال ۱۹۲۰ در برزیل برگزار می‌شود، در ام‌ام‌ای امروزی مشاهده کرد و همچنین شاید در گذشته‌ای دورتر، «پانکریشن» این نقش را برعهده بگیرد.

به‌طور کل، تفکر ترکیب رشته‌های مختلف رزمی، بین سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰ رشد پیدا کرد و نقش اصلی را در این مورد بروس لی داشت. او معتقد بود یک مبارز خوب، یک بوکسور، یک کاراته‌کا، یک جودوکار یا یک کونگ‌فوکار نیست. یک مبارز خوب کسی است که خودش را با هر سبکی وفق داده و توانایی مبارزه در هر سبکی را دارد.

این حرف بعدها توسط دانا وایت به صورت عملی وارد عرصهٔ رقابت‌های رزمی شد. دانا وایت رئیس یواف‌سی و کسی است که هم‌اکنون وی را به عنوان گسترش‌دهندهٔ هنرهای رزمی ترکیبی می‌شناسند.

هنرهای رزمی ترکیبی نوین از سال ۱۹۹۳ با برگزاری مسابقات یواف‌سی در ایالات متحده آمریکا و به دنبال آن رقابت‌های پراید اف‌سی در سال ۱۹۹۷ در ژاپن کلید خورد. این رقابت‌ها از آن زمان تا به حال از نظر قوانین تغییرات زیادی را شاهد بوده است.

مسابقات هنرهای رزمی ترکیبی با حداقل قوانین محدودکننده انجام می‌شود. اجرای فنون تقریباً در تمام رشته‌های رزمی آزاد است و به همین دلیل خشونت بالا در مسابقات آن وجود دارد. این مسابقات به‌طور معمول بر روی یک سکوی هشت‌ضلعی که دور آن با توری‌های فلزی پوشیده شده است، برگزار می‌شود.

به منظور حرفه‌ای شدن در این رشته می‌توان از دیگر رشته‌های رزمی بهره گرفت. بهترین رشته‌های مکمل برای هنرهای رزمی ترکیبی عبارت‌اند از:

• بوکس برای ضربات مشت و نحوهٔ گارد و دفاع و جا خالی دادن
• تکواندو برای ضربات سرعتی و متفاوت پا
• موای تای برای ضربات آرنج و زانو
• جودو برای فنون پرتابی
• جوجیتسو برزیلی برای فنون خاک و قفل مفصل و خفه کردن
• ساندا برای افزایش توانایی در ترکیب کردن فنون کشتی و ضربات دست و پا
• کشتی برای خلع و گیر انداختن حریف

(محتوایی در متن اصلی ذکر نشده است)

(محتوایی در متن اصلی ذکر نشده است)

(محتوایی در متن اصلی ذکر نشده است)

(در متن اصلی منبعی ذکر نشده است)